یکی دیگه

یکی از هم جریانی ها

تراش

قدمى در جهت ارائه و انتقال
قبل از شروع کردن همیشه سخت تر به نظر میرسه
اصلا شروع کردن جرأت میخواد

همونطور که از سالهاى اول دانش آموز بودنمون یادمون هست همیشه پذیرفته شدن انشا یک ترس و اضطراب داشت اما یک آفرین و بیست معلم و دست زدن بقیه دانش آموز ها همه ترس هارو ازبین میبرد.
آنروز ها بهتر بود حداقل به اجبار معلم و برای بیست گرفتن، به بهتر بودن علم یا ثروت فکر میکردیم.
امروز بیشتر پذیراى انشا و تفکر دانش آموزانى هستیم که فکر کردن و نوشتن را فراموش نکردند.
گویی پذیراى بی قید و شرط تفکر دیگران شده ایم.
آن دیگرى هم روزى مثل ما بود کنار ما مینشست مثل ما گاهى نوک مدادش میشکست.
فقط تفاوتش این است که او هنوز مدادهایش رو تراش میکند.

soofi ae
۲۵ تیر ۱۴:۳۲
همم
حالا منم یادش افتادم😆
Sepideh Adliepour
۲۴ تیر ۱۳:۱۲
فوق‌العاده بود❗
soofi ae
۲۴ تیر ۱۱:۲۷
خیلی خوب بود♡_♡
قلمتو تفکراتتو دوست دارم.
چیزی که فکرم رو مشغول کرد اینه
ایا کسی که دست ازنوشتن برداشته
فکر هم نمیکنه؟
خب بشخصه میبینم ادم هایی رو که اگر مجبورنشن دوست ندارن مثل بچگیامون فکر کنن حتی راجع به موضوع کوچیکی مثل علم وثروت..

پاسخ :

یاد دنیای سوفی و موهای خرگوش افتادم :)
ارسال نظر آزاد است، اما اگر قبلا در بیان ثبت نام کرده اید می توانید ابتدا وارد شوید.
شما میتوانید از این تگهای html استفاده کنید:
<b> یا <strong>، <em> یا <i>، <u>، <strike> یا <s>، <sup>، <sub>، <blockquote>، <code>، <pre>، <hr>، <br>، <p>، <a href="" title="">، <span style="">، <div align="">
تجدید کد امنیتی
روان پژوه و بدترین نویسنده این حوالی ام
دل به آفتابگردان دادم و
خاطرات بودنم را مینویسم
هرچه باعث شود بیاندیشم را دوست دارم
فرزند قرن چهاردهمم و
شطرنج را هم دوست دارم
yekidie